Τώρα είναι Δευτ Νοέμ 20, 2017 4:09 am



Απαντήστε στο θέμα  [ 11 Δημοσιεύσεις ] 
Απίστευτες ιστορίες επιβίωσης 
Συγγραφέας Μήνυμα
Learning a lot of stuff
Learning a lot of stuff
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Δεκ 15, 2012 3:51 am
Δημοσιεύσεις: 171
Ευχαριστησε: 0 φορα
Τον ειπαν ευχαριστω: 0 φορα
Share on FacebookShare on TwitterShare on TuentiShare on DiggShare on DeliciousShare on TumblrShare on Google+
Ανοιγω αυτο το θεμα γιατι πιστευω οτι ειναι ενδιαφερον οποιος θελει να ποσταρει και αλλες ιστοριες εγω ενδιαφερομαι και για βιβλια ή ταινιεσ/ντοκιμαντερ σε σχεση με την επιβιωση.

Πόσο μπορεί να αντέξει ο ανθρώπινος οργανισμός σε συνθήκες ακραίας απομόνωσης και στέρησης; Τι χρειάζεται για αυτό; Ψυχικές ή σωματικές δυνάμεις; Οι απαντήσεις έρχονται μέσα από τις πιο εντυπωσιακές όσο και αληθινές ιστορίες επιβίωσης.


Απίστευτες ιστορίες επιβίωσης

Όλοι θυμόμαστε την απίστευτη ιστορία των Χιλιανών ανθρακωρύχων που επέζησαν παρά τον επί 69 μέρες εγκλωβισμό τους στα ορυχεία. Δείτε μερικά από τα πιο "σκληρά καρύδια" που δεν το έβαλαν κάτω και κατάφεραν να επιζήσουν κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες.


Ο Ernest Shackleton
Το 1914, η ομάδα του Shackleton ξεκίνησε για την πρώτη Εξερεύνηση της Ανταρκτικής μέσω του Νότιου Πόλου. Το πλοίο τους όμως, το Endurance (φωτογραφία), παγιδεύτηκε σε στρώμα πάγου στη θάλασσα Weddell εγκλωβίζοντας 28 άντρες.
Άντεξαν για 9 ολόκληρους μήνες, αλλά τελικά το πλοίο συνθλίφτηκε από τον πάγο. Έτσι πήραν τις σωστικές λέμβους και στρατοπέδευσαν στον πάγο για άλλους 6 μήνες τρώγοντας κρέας φώκιας και τελικά τα σκυλιά που είχαν μαζί τους για την εξερεύνηση, μέχρι που ο πάγος χωρίστηκε. Αναγκάστηκαν να πάνε στο κοντινό Elephant Island, σε νερό με θερμοκρασία -29oC. Από εκεί, ο Shackleton και 5 άντρες χρειάστηκαν προμήθειες 4 εβδομάδων και μια βάρκα μήκους 7 μέτρων για ένα ταξίδι 1.287 χλμ μέχρι το South Georgia Island, όπου ήλπιζαν πως θα βρουν βοήθεια. Μετά από ένα ταξίδι 16 ημερών και με μέσο πλοήγησης το στίγμα από αναμέτρηση (η διαδικασία υπολογισμού της παρούσας θέσης προβάλλοντας σε χάρτη, την πορεία και την ταχύτητα από ένα γνωστό σημείο που πέρασε κάποιος), οι άντρες έφτασαν στο South Georgia, αλλά σε ένα ακατοίκητο μέρος. Ο Shackleton και 2 άντρες διέσχισαν το -τότε- αχαρτογράφητο νησί σε 36 ώρες. Μετά από πολλές προσπάθειες για 3 μήνες ο Shackleton επέστρεψε στο Elephant Island για να σώσει και το υπόλοιπο πλήρωμα. Όλοι τους επιβίωσαν. Το επόμενο πέρασμα της Ανταρκτικής έγινε μετά από 40 χρόνια.

Aron Ralston
Το 2003, ο Ralston κατέβαινε το Blue John Canyon, ένα απομακρυσμένο τεχνητό φαράγγι στη νότια Γιούτα, όταν μετατοπίστηκε ένας ορειβατικός κρίκος, συνθλίβοντας το δεξί του χέρι και εγκλωβίζοντας τον. Ο Ralston έμεινε εκεί που ήταν με το χέρι του σφηνωμένο στα βράχια για 127 ώρες, χωρίς τροφή και νερό και τελικά πίνοντας τα ίδια του τα ούρα. Έκοψε το χέρι του με ένα στομωμένο πολυεργαλείο, κατέβηκε με το ένα χέρι και περπάτησε μέχρι να βρει από το φαράγγι.

Ο Joe Simpson
Το 1985, ο Joe Simpson και ο Simon Yates ανέβαιναν στην -τότε- ανεξερεύνητη δυτική πλαγιά του Siula Grande στις Περουβιανές Άλπεις και έχοντας ακόμα 914 μέτρα μέχρι να βρεθούν σε ασφαλές μέρος, ο Simpson γλίστρησε και έσπασε το πόδι του. Ο Yates έδεσε τα σχοινιά τους και άρχισε ν τον κατεβάζει. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που κατέβασε τον Simpson από ένα γκρεμό. Ο Simpson κρεμόταν ελεύθερος από την άκρη και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον Yates, ο οποίος δεν μπορούσε να τον ακούσει εν μέσω σφοδρής καταιγίδας. Καθηλωμένος εκεί και ενώ ολίσθαινε, ο Yates τελικά έκοψε το σχοινί, ρίχνοντας τον Simpson από ύψος 46 μέτρων σε μια ρωγμή από κάτω του. Αμέσως σκέφτηκε πως ο φίλος του σκοτώθηκε έφτιαξε ένα μέρος μέσα στο χιόνι για να περάσει το βράδυ και το επόμενο πρωί επέστρεψε στη βάση τους. Ο Simpson, όμως δεν είχε πεθάνει.
Ανήμπορος να ανέβει από την ρωγμή, ο Simpson σύρθηκε ακόμα πιο βαθιά στον παγετώνα, όπου μπόρεσε και ξέφυγε μέσα από ένα άνοιγμα. Επί τρεις μέρες σερνόταν και γλιστρούσε για 8 χλμ μέχρι να γυρίσει στην βάση.

Ο Beck Weathers
Ο Weathers ήθελε να ανέβει το Έβερεστ το 1996. Δεν μπορούσε να δει και να σταματήσει στο South Col, περιμένοντας να οδηγήσει τον Rob Hall κάτω από το βουνό. Αλλά ο Hall ανέβηκε ακόμα πιο πολύ και δεν γύρισε ποτέ.
Με γυμνά χέρια και πόδια -έπαθε πολλαπλά κρυοπαγήματα- έπεσε σε μια χιονοθύελλα, αλλά κατάφερε να γυρίσει στο Camp IV, όπου τον βρήκε ο Anatoli Boukreev και ειδοποίησε τους υπόλοιπους κατασκηνωτές και έβαλαν τον Weathers σε μια σκηνή. Βλέποντας σε τέτοια κατάσταση οι άλλοι αναρριχτές πίστευαν πως θα πεθάνει και προσπάθησαν να τον ανακουφίσουν μέχρι το μοιραίο. Πέρασε τη νύχτα στη σκηνή, ανήμπορος να φάει και να πιει κάτι ή να τακτοποιήσει τον υπνόσακο που του έδωσαν για να ζεσταθεί. Την επόμενη μέρα ήταν ακόμα ζωντανός και περπάτησε μέχρι το Camp II. Τελικά τον παρέλαβε ένα ελικόπτερο, η μοναδική διάσωση σε τόσο μεγάλο υψόμετρο. Τελικά του έκοψαν το δεξί χέρι, όλα τα δάχτυλα του αριστερού χεριού, τμήματα και από τα δυο πόδια και τη μύτη.

Οι Χιλιανοί ανθρακωρύχοι "Los 33"
Το 2010, ένα ορυχείο χρυσού και χαλκού κοντά στο Copiapo της Χιλής, κατέρρευσε εγκλωβίζοντας 33 εργάτες σε βάθος ενός χλμ.
Οι 33 περίμεναν. Χρησιμοποίησαν τις προμήθειες τους -που έφταναν για 2 έως 3 μέρες, σε δυο εβδομάδες. 17 μέρες μετά τον εγκλωβισμό τους, ένα τρυπάνι άρχισε να ανοίγει τρύπες για να τον απεγκλωβισμό τους, οι χειριστές στην επιφάνεια βρήκαν ένα σημείωμα. "Estamos bien en el refugio, los 33" (Είμαστε καλά στο καταφύγιο, οι 33). Οι "33" οργανώθηκαν -με δημοκρατικές διαδικασίες- και εργάστηκαν όλοι μαζί για την επιβίωση τους. Μετά από 68 μέρες υπογείως, κατέβηκε μια κάψουλα για τους μεταφέρει στην επιφάνεια. Μέσα σε 24 ώρες όλοι τους είχαν απεγκλωβιστεί.

Οι τρεις Μεξικανοί ψαράδες
Τον Οκτώβριο του 2005, ο Lucio Rendón, ο Salvador Ordóñez, ο Jesús Vidaña και ακόμη δυο άντρες ξεκίνησαν από το San Blas, ένα μικρό, μεξικάνικο ψαροχώρι με μια 9μετρη βάρκα και έναν ασύρματο για κυνήγι καρχαριών. Ξέμειναν από καύσιμα και έμειναν μεσοπέλαγα. Για 9 μήνες!
Έπιναν νερό της βροχής, έπιαναν ψάρια με καλώδια, έτρωγαν ωμούς γλάρους, έπαιζαν κιθάρα "στον αέρα", τραγουδούσαν και έριξαν στη θάλασσα τους άλλους δυο που αρνούμενοι να φάνε ωμά ψάρια πέθαναν. Σώθηκαν τον Αύγουστο του 2006 από μια ταϊβανέζικη ψαρόβαρκα που είδε την βάρκα τους στο ραντάρ της και ξεκίνησε να τους βρει.

Ο Nando Parrado και ο Roberto Canessa
Τον Οκτώβριο του 1972, η Πτήση 571 των Ουρουγουανικών Αερογραμμών συνετρίβη στις Άνδεις, σκοτώνοντας πάνω από το 1/4 των επιβατών. 29 άνθρωποι επέζησαν, αλλά 8 απ' αυτούς παρασύρθηκαν από χιονοστιβάδα. Οι επιζώντες ξέμεινα με λίγα τρόφιμα και χωρίς θέρμανση, σε ύψος 3.600 μέτρων. Με πολύ τρόμο, αναγκάστηκαν να φάνε την σάρκα των νεκρών. Επέζησαν για δυο μήνες. Οι Nando Parrado και Roberto Canessa (στην φωτογραφία με τον Χιλιανό αγωγιάτη Sergio Catalán) περπάτησαν για 10 μέρες στις Άνδεις με λίγη "τροφή" και υπνόσακους που έφτιαξαν μόνοι τους για να βρουν βοήθεια και να σώσουν και τους υπόλοιπους.

Η Sophie το Cattle Dog
Η Jan and ο Dave Griffith ήταν στο οικογενειακό γιοτ τους ανοικτά του Queensland στην Αυστραλία, όταν έπεσαν σε καταιγίδα. Η Sophie Tucker, το σκυλί τους, έπεσε στη θάλασσα και οι Griffith δεν μπόρεσαν να την βρουν. Το σκυλί κολύμπησε 9 χλμ μέσα από νερά γεμάτα καρχαρίες μέχρι το νησάκι St. Bees, ένα απομακρυσμένο ηφαιστειογενές νησί περιτριγυρισμένο από κοραλλιογενείς υφάλους. Η Sophie έζησε στο νησί για 4 μήνες, προφανώς τρώγοντας μικρές κατσίκες μέχρι που την βρήκαν δασοφύλακες, την έπιασαν και την επέστρεψαν στους Griffith.


Η Juliane Koepcke

Η πτήση 508 της LANSA απογειώθηκε από τη Λίμα του Περού την παραμονή των Χριστουγέννων του 1971 και έπεσε σε καταιγίδα πάνω από τον Περουβιανό Αμαζόνιο. Ένας κεραυνός χτύπησε τη μια δεξαμενή καυσίμων του αεροπλάνου, σκίζοντας το δεξί φτερό του. Καθώς το αεροπλάνο άρχισε να πέφτει, η μητέρα της 17χρονης Juliane Koepcke της λέει, "Αυτό ήταν"! Η σειρά των καθισμάτων που καθόταν η Koepckeβρέθηκε έξω από το αεροπλάνο στα 10.000 πόδια. Η Koepcke στα μισά του κενού ξαναβρήκε τις αισθήσεις της και έπεσε με το κεφάλι σε κάτι δέντρα. Ξύπνησε στο έδαφος ενός δάσους μόνο με μια διάσειση, μια σπασμένη κλείδα, μια βαθιά πληγή στο πόδι της και ένα μικρό κόψιμο στο χέρι της. Είχε χάσει τα γυαλιά της και ένα σανδάλι και φορούσε ένα ελαφρύ φόρεμα με χαλασμένο φερμουάρ. Άρχισε να περπατάει, ψάχνοντας για κανένα ρυάκι και ακολουθώντας τη ροή του, τελικά βρήκε τα συντρίμμια του αεροπλάνου και μερικά από τα θύματα. Οι υπόλοιποι 91 επιβάτες είχαν πεθάνει. Μετά από 10 μέρες περπατήματος μέσα στο δάσος, βρήκε ένα μικρό καταφύγιο με μια βάρκα και περίμενε εκεί, καθαρίζοντας τις κακοφορμισμένες πληγές της με βενζίνη. Μετά από μερικές ώρες, την βρήκαν ξυλοκόποι και μετά από 7 ώρες την μετέφεραν στον σταθμό τους με κανόε.

Η Tami Oldham Ashcraft
Η Tami Oldham Ashcraft και ο φίλος της βρισκόταν στην 19η ημέρα ενός 30μερου ταξιδιού καθώς διέσχιζαν τον Νότιο Ειρηνικό το 1983, για να παραδώσουν ένα ιστιοφόρο από την Ταϊτή στο Σαν Ντιέγκο, όταν έπεσαν σε έναν τυφώνα κατηγορίας 4. Το πλεούμενο ταρακουνιόταν για τα καλά. Το κύριο κατάρτι έσπασε, η Ashcraft έπεσε αναίσθητη κάτω από το κατάστρωμα και όταν βρήκε τις αισθήσεις της, ο φίλος της είχε χαθεί. Τα ηλεκτρικά του σκάφους δεν δούλευαν και είχε πλημμυρίσει. Η Ashcraft ήταν αδύναμη επειδή είχε χάσει πολύ αίμα, κάθισε για 2 μέρες. Μετά πήρε έναν εξάντα, κατάλαβε που βρισκόταν, έστησε ένα αυτοσχέδιο πανί και προσπάθησε να βρει τα ρεύματα γι να την βγάλουν στη Χαβάη. Μετά από 42 μέρες πλοήγησης μπήκε στο λιμάνι Hilo.


Ο Julian Ritter, ο Laurie Kokx και ο Winfried Heiringhoff

Ο ζωγράφος Julian Ritter απέπλευσε με το 9μετρο σκάφος του από τη Santa Barbara στις 2 Φεβρουαρίου του 1968, εκπληρώνοντας το όνειρο της ζωής του, να ταξιδέψει στη θάλασσα και να αντλήσει έμπνευση απ' αυτό. Μαζί του είχε διάφορα πληρώματα και όταν έφυγε από το Μπόρα Μπόρα του Νοτίου Ειρηνικού στις 17 Ιουνίου του 1970, το πλήρωμα ήταν ο Ritter, ο Laurie Kokx και ο Winfried Heiringhoff. Σχεδίαζαν να φτάσουν στην Χαβάη στις 30 μέρες. Ξαφνικά τα πράγματα στράβωσαν. Η μηχανή, η μίζα, η αντλία λαδιού, η γεννήτρια, η μπαταρία και ο ασύρματος χάλασαν. Έγινε έκρηξη και παραλίγο ο Ritter να σκοτωθεί. Η ραφή στα πανιά άρχισε να χαλαρώνει και το σκάφος άρχισε μπάζει νερά. Κάθε μέρα αντλούσαν 330-1100 λίτρα νερού και ξέμειναν από τρόφιμα μετά από 40 μέρες. Έτριβαν την άλγη από την καρίνα και έφτιαξαν σαπούνι, έπιασαν μερικά ψάρια και καλαμάρια για τροφή. Μετά από 87 μέρες, ένα πολεμικό πλοίο των ΗΠΑ εντόπισε το σκάφος και έσωσε τον Ritter, τον Kokx και τον Heiringhoff, οι οποίοι ήταν σαν "ζωντανοί σκελετοί, μόνο 4 μέρες μακριά από το θάνατο".

Λίεντερτ Χάζενμπος
Ο Λίεντερτ Χάζενμπος ήταν ένας ολλανδός στρατιώτης που καταδικάστηκε για σοδομισμό το 1725 και, ως τιμωρία, αποβιβάστηκε δια της βίας στη νήσο Ασουνσιόν. Για να επιβιώσει του δόθηκαν ένα αντίσκηνο, νερό για περίπου ένα μήνα, μερικοί σπόροι, μια βίβλος και υλικό αλληλογραφίας. Αν και επιβίωσε για έξι μήνες τρώγοντας χελώνες, ψαροπούλια και πίνοντας τα ούρα του, βρήκε μάλλον τραγικό θάνατο από εξάντληση.
Το ημερολόγιο του Χάζενμπος βρέθηκε από βρετανούς ναυτικούς το 1726 και, έκτοτε, δημοσιεύτηκε αρκετές φορές τόσο στα ολλανδικά όσο και σε αγγλική μετάφραση. Η φωτογραφία είναι ένα από τα πιο δραματικά αποσπάσματα που περιγράφουν τις τελευταίες του μέρες.

Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι
Το 1943, ο Τζον Φ. Κένεντι ήταν κυβερνήτης μιας μικρής τορπιλάκατου που εμβολίστηκε από ένα ιαπωνικό καταδρομικό. Δύο μέλη του πληρώματος πέθαναν αμέσως και αρκετά ακόμα τραυματίστηκαν σοβαρά. Οι επιζήσαντες, αρχικά, πιάστηκαν από την πλώρη που επέπλευσε για αρκετές ώρες και στη συνέχεια αποφάσισαν να κολυμπήσουν 6 χιλιόμετρα στο μικροσκοπικό νησί Πλαμ Πάντινγκ του Ειρηνικού Ωκεανού. Μετά από πέντε ώρες και αψηφώντας τον κίνδυνο που διέτρεχαν από καρχαρίες έφτασαν σε αυτό που έμοιαζε η σωτηρία τους.
Γρήγορα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Μετά από δύο μέρες χωρίς φαγητό και νερό, ο Κένεντι αποφάσισε ότι για να σωθούν θα έπρεπε να κολυμπήσουν σε ένα μεγαλύτερο γειτονικό νησί, το Ολασάνα, όπως και έκαναν. Εκεί παρέμειναν έξι τρεφόμενοι μόνο με ανανάδες. Τελικά η οδύσσεια τους έλαβε τέλος όταν εντοπίστηκαν από ανιχνευτές του στρατού

Μαργκερίτ Ντε Λα Ροκ

Το 1542, ο γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ απέπλευσε για το Νέα Γη του Καναδά με το πλοίο του στρατηγού και πειρατή Ζαν Φρανσουάζ Ρομπερβάλ. Στο πλοίο επέβαινε η 19χρονη ανιψιά του Ρομπερβάλ, Μαρκερίτ Ντε Λα Ροκ.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η Μαρκερίτ έγινε η ερωμένη ενός νεαρού άντρα από το πλήρωμα κάτι που εξόργισε το θείο της. Ως τιμωρία, την αποβίβασε μαζί με τον εραστή της και την υπηρέτρια της στο Νησί των Δαιμόνων που σήμερα ονομάζεται Χάρινγκτον και βρίσκεται κοντά στον ποταμό Σεν Πολ.

Παρά το γεγονός ότι η υπηρέτρια και ο εραστής της πέθαναν, η Μαρκερίτ έζησε για δύο ολόκληρα χρόνια σε μια σπηλιά κυνηγώντας άγρια ζώα. Τελικά εντοπίστηκε από έναν ψαρά, γύρισε στη Γαλλία και έγινε σχετικά διάσημη όταν η ιστορία της καταγράφηκε από τη Βασίλισσα της Ναβάρ το 1558.

Τσαρλς Μπάρναρντ

Το 1812, το βρετανικό πλοίο Ισαβέλλα ναυάγησε στα ανοιχτά των νήσων Φόκλαντ. Οι περισσότεροι από το πλήρωμα διεσώθησαν από το αμερικάνικο φαλαινοθηρικό Νανίνα με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Τσαρλς Μπάρναρντ. Λίγο αργότερα ο πλοίαρχος Μπάρναντ κατάλαβε ότι θα χρειάζονταν έξτρα τρόφιμα για τους ναυαγούς και με τέσσερις άντρες αποβιβάστηκε στη νήσο Αετός για να τα βρει.
Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, το βρετανικό πλήρωμα κατέλαβε το Νανίνα και απέπλευσε αφήνοντας πίσω τους ανθρώπους που τους είχαν διασώσει. Ο Μπάρναρντ και οι άντρες διασώθηκαν το Νοέμβριο του 1814 μετά 18 μήνες στο νησί. Με τη δημοσίευση της περιπέτειας του, έγινε γνωστό ότι ο καπετάνιος, ατυχώς, είχε ενημερώσει τους ναυαγούς από το πρώτο βράδυ της διάσωσης πως οι ΗΠΑ και η Βρετανία τυπικά βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση.

Άντα Μπλάκτζακ
Το φθινόπωρο του 1921, μια ομάδα πέντε εξερευνητών με επικεφαλής των Βιαλμούρ Στέφανσον ξεκίνησε την εξερεύνηση της νήσου Ρόνγκελ βόρεια της Σιβηρίας. Η αποστολή είχε τρόφιμα για περίπου ένα χρόνο με την προϋπόθεση ότι θα μπορούσαν να προμηθευτούν επιπλέον τρόφιμα από το νησί. Μια 23χρονη Εσκιμώα, η Άντα Μπλάκτζακ, προσελήφθη ως μαγείρισσα και ράφτρα. Η Μπλάκτζακ χρειάζονταν τα χρήματα για τη θεραπεία του γιου της που έπασχε από φυματίωση.
Μερικούς μήνες αργότερα και αδυνατώντας να βρουν τροφή στο νησί, τρεις από τους εξερευνητές έφυγαν για να φέρουν βοήθεια αφήνοντας πίσω την Μπλάκτζακ να προσέχει τον τέταρτο που έπασχε από ασιτία και σκορβούτο. Τελικά οι τρεις εξερευνητές χάθηκαν στο άγνωστο και ο τέταρτος πέθανε μάλλον από ασιτία. Μυστηριωδώς, η Μπλάκτζακ κατόρθωσε να επιβιώσει και να διασωθεί τον Αύγουστο του 1923 από έναν συνάδελφο του Στέφανσον.
Μετά την περιπέτεια της και έχοντας συγκεντρώσει αρκετά χρήματα, η Άντα Μπλάκτζακ κατάφερε να σώσει και το γιο της τον οποίο μετάφερε στο Σιάτλ των ΗΠΑ για θεραπεία.

Τζον Άνταμς
Ο Τζον Άνταμς ήταν ο κυβερνήτης του διάσημου πλοίου Μπάουντι. Μετά από μια ανταρσία το 1789 οι στασιαστές αποφάσισαν να εγκατασταθούν στη νήσο Πίτκερν. Για να μην γίνουν αντιληπτοί από το βρετανικό ναυτικό έκαψαν το πλοίο. 20 χρόνια αργότερα, μια άλλη βρετανική αποστολή έφτασε στη νήσο Πίτκερν όπου βρήκε τον Άνταμς να ηγείται μια κοινότητας δέκα γυναικών από την Ταϊτή και αρκετών παιδιών. Είχε ασπαστεί το Χριστιανισμό και είχε μάθει τα παιδιά να διαβάζουν χρησιμοποιώντας τη Βίβλο.
Το βρετανικό ναυτικό του έδωσε αμνηστία και τελικά πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα. Ο βασικός οικισμός του Πίτκερν σήμερα ονομάζεται Ανταμστάουν.


Ερνέστος Σάκλετον
Ο Ερνέστος Σάκλετον, ένας άγγλο-ιρλανδός εξερευνητής, παγιδεύτηκε στην ανταρκτική όταν το πλοίο του «Εντούρανς» παγιδεύτηκε στους πάγους και μετά από 10 μήνες συνεθλίβη για να βυθιστεί. Ο Σάκλετον και οι άντρες του παρέμειναν σε νησίδες πάγου για περίπου πέντε μήνες. Στη συνέχεια επιβιβάστηκαν σε τρεις μικρές λέμβους για τη νήσο Ελέφαντας που, όμως, ήταν ακατοίκητη και δε θα διασφάλιζε την επιβίωση τους.
Βλέποντας το αδιέξοδο, ο Σάκλετον αποφάσισε να πάρει τις τύχες του πληρώματος του στα χέρια του και με πέντε από τους άντρες του ξεκίνησε ένα ταξίδι 17 ημερών και 800 μιλίων στις χειρότερες θάλασσες του κόσμου για να καταλήξει τελικά στη νήσο Νότια Γεωργία όπου υπήρχε ένας σταθμός φαλαινοθηρικών. Οι έξι άντρες αποβιβάστηκαν στο ακατοίκητο μέρος του νησιού και η τελευταία τους ελπίδα ήταν να διασχίσουν 26 μίλια παγετώνων που τότε θεωρούνταν αδιάβατα. Τελικά ο Σάκλετον και δύο ακόμα κατάφεραν να ολοκληρώσουν την πορεία και να φτάσουν στο σταθμό τον Αύγουστο του 1916. Με τη βοήθεια της Χιλιανής κυβέρνησης διασώθηκαν όλοι οι άντρες του Σάκλετον.


Γιαν Πέλγκρομ και Βούτερ Λος
Το 1629 το ολλανδικό πλοίο Μπατάβια ναυάγησε στα ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας. Οι περισσότεροι από τους 316 επιβάτες διεσώθησαν και έφτασαν στο νησιά Αμπρόλχος. Λίγο αργότερα ένας από τους ναυτικούς ο Τζερόνιμους Κορνέλιους ηγήθηκε μιας ανταρσίας 36 αντρών. Προτού καταφθάσει βοήθεια, οι στασιαστές είχαν δολοφονήσει, βιάσει και βασανίσει 125 άντρες, γυναίκες και παιδιά.

Όταν τελικά έληξε η ανταρσία, ο Κορνέλιους και άλλοι στασιαστές συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε ακρωτηριασμό. Μόνο δύο από αυτούς, οι νεότεροι Γιαν Πέλγκρομ και Βούτερ Λος απέφυγαν τον ακρωτηριασμό αλλά αποβιβάστηκαν διά της βίας κοντά στις εκβολές του ποταμού Μέρτσινσον. Κανείς δεν τους ξαναείδε ποτέ και από πολλούς θεωρούνται οι πρώτοι ευρωπαίοι κάτοικοι της Αυστραλίας.
Μερικά χρόνια αργότερα μια ευρωπαϊκή αποστολή κατέγραψε Αβοριγίνες με μπλε μάτια κάτι που σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο τουλάχιστον επιβίωσε και έζησε με τους ιθαγενείς για αρκετά χρόνια.
Οι μαζικοί τάφοι των 125 θυμάτων του Κορνέλιους είναι σήμερα τουριστική ατραξιόν.


Χουάνα Μαρία
Το 1835, ρώσοι κυνηγοί βίδρας συγκρούστηκαν με Ινδιάνους στη νήσο Σαν Νίκολας. Οι αιματηρές συγκρούσεις μείωσε δραστικά το ντόπιο πληθυσμό και ιεραπόστολοι της περιοχής πρότεινα την μεταφορά τους στην ενδοχώρα για τη διάσωση τους. Η διάσωση ήταν σχετικά επιτυχής αλλά μια ινδιάνα έμεινε στο νησί καθώς το πλοίο της διάσωσης απέπλευσε νωρίτερα λόγω ισχυρών ανέμων.

18 χρόνια αργότερα ένας αμερικάνος κυνηγός, ο Τζορτζ Νίντεβερ, βρήκε την γυναίκα σε καλή κατάσταση και τη μετέφερε στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια όπου έζησε για μικρό χρονικό διάστημα μέχρι το θάνατο της.

Ότι δεν κατάφεραν 18 χρόνια απομόνωσης σε ένα ερημικό νησί το κατάφερε η δίαιτα και οι συνθήκες διαβίωσης στη Σάντα Μπάρμπαρα. Η υγεία της άγνωστης γυναίκας χειροτέρευσε αμέσως για να πάθει τελικά δυσεντερία και να πεθάνει.
Η γυναίκα βαπτίστηκε συμβατικά Χουάνα Μαρία και σήμερα είναι θαμμένη στη Σάντα Μπάρμπαρα.

Αλεξάντερ Σέλκιρκ
Ο Αλεξάντερ Σέλκιρκ ήταν ένας ταλαντούχος ναυτίλος από τη Σκωτία και υπηρέτησε στη γαλέρα «Τσίνκουε Πορτς». Μετά από αρκετές μάχες με το ισπανικό ναυτικό, ο Σέλκιρκ ήταν πεπεισμένος ότι το πλοίο θα βυθιστεί κάτι που διαβίβασε χωρίς επιτυχία στον καπετάνιο της γαλέρας.
Έχοντας αποτύχει να πείσει τον καπετάνιο, ο Σέλκιρκ απαίτησε να τον αποβιβάσουν σε ένα έρημο νησί στο αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντεζ της Χιλής. Εκεί παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες. Τελικά διεσώθη το 1709 από μια άλλη βρετανική αποστολή.
Με την επιστροφή του Σέλκιρκ η ιστορία του έγινε γνωστή και δραματοποιήθηκε στην πασίγνωστη νουβέλα του Ντάνιελ Ντεφόε «Ροβινσόνας Κρούσος». Οι ανησυχίες του Σέλκιρκ δικαιώθηκαν και το «Τσίνκουε Πορτς» βυθίστηκε ένα μήνα μετά την αποβίβαση του στο νησί.


http://www.blogszino.com/2012/12/blog-post_30.html
http://www.otherside.gr/2010/02/10-sygklonistikes-istories-epiviwsis/


Τρί Ιαν 01, 2013 4:56 pm
Προφίλ
Master Bushcrafter
Master Bushcrafter
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Πέμ Φεβ 02, 2012 1:43 pm
Δημοσιεύσεις: 4112
Τοποθεσία: Β. Ελλαδα
Ευχαριστησε: 0 φορα
Τον ειπαν ευχαριστω: 4 φορες
Παράθεση:
Aron Ralston
Το 2003, ο Ralston κατέβαινε το Blue John Canyon, ένα απομακρυσμένο τεχνητό φαράγγι στη νότια Γιούτα, όταν μετατοπίστηκε ένας ορειβατικός κρίκος, συνθλίβοντας το δεξί του χέρι και εγκλωβίζοντας τον. Ο Ralston έμεινε εκεί που ήταν με το χέρι του σφηνωμένο στα βράχια για 127 ώρες, χωρίς τροφή και νερό και τελικά πίνοντας τα ίδια του τα ούρα. Έκοψε το χέρι του με ένα στομωμένο πολυεργαλείο, κατέβηκε με το ένα χέρι και περπάτησε μέχρι να βρει από το φαράγγι.


αυτο εχει γινει και ταιναι (περσινη). Τιτλο δεν θυμαμαι

_________________
http://greekpreparedness.blogspot.com
http://www.facebook.com/greekpreparedness.blogspot

τελικα ο νομος του Gresham ειναι Ανικητος!


Τρί Ιαν 01, 2013 7:19 pm
Προφίλ WWW
Learning a lot of stuff
Learning a lot of stuff
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Δεκ 15, 2012 3:51 am
Δημοσιεύσεις: 171
Ευχαριστησε: 0 φορα
Τον ειπαν ευχαριστω: 0 φορα
αυτο εχει γινει και ταιναι (περσινη). Τιτλο δεν θυμαμαι[/quote]

εχεις δικιο αυτη ειναι!
127 Hours
http://www.imdb.com/title/tt1542344/
http://www.youtube.com/watch?v=OlhLOWTnVoQ


Τρί Ιαν 01, 2013 7:31 pm
Προφίλ
Admin
Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί Ιαν 03, 2012 9:39 pm
Δημοσιεύσεις: 11319
Ευχαριστησε: 372 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 212 φορες

_________________
Ο χειμώνας έρχεται...
Εικόνα
Κανόνες Λειτουργίας - Ανάρτηση Φωτογραφιών - BBCodes - Αποποίηση Ευθυνών


Τετ Ιαν 02, 2013 3:22 pm
Προφίλ WWW
Survivalist
Survivalist
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μαρ 26, 2012 8:39 pm
Δημοσιεύσεις: 1690
Ευχαριστησε: 38 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 71 φορες
Τον έσωσαν οι... γαλότσες του!

Στις γαλότσες του χρωστά ο John Aldridge το γεγονός πως βγήκε ζωντανός έπειτα από 12 ώρες στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ψαράς επί 19 χρόνια, ο άνδρας δεν φορούσε σωσίβιο όταν έπεσε από το σκάφος στον ωκεανό και χρησιμοποίησε τις γαλότσες του ώστε να καταφέρει να μείνει στην επιφάνεια, μέχρι που τελικά εντοπίστηκε και ανασύρθηκε δώδεκα ώρες μετά και σε απόσταση σαράντα μιλίων από το σκάφος.

«Αυτές οι μπότες μού έσωσαν τη ζωή», δήλωσε στο «Newsday». «Έβαλα την κάθε μία στις μασχάλες μου και είπα: ‘θα επιβιώσω. Μπορώ’».

Η περιπέτειά του άρχισε ενώ βρισκόταν στο αλιευτικό «Anna Mary» με το οποίο ψάρευε αστακούς στα ανοιχτά του Montauk στη Νέα Υόρκη, όταν από μία λάθος κίνηση βρέθηκε στο νερό χωρίς να τον αντιληφθούν τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος .

Ο 45χρονος είδε πολλά σκάφη να περνούν, ενώ βρισκόταν στο νερό, αλλά οι άνθρωποι που επέβαινα σε αυτά δεν τον πρόσεξαν. Όπως είπε, είδε επίσης «όλη την ποικιλία της θαλάσσιας ζωής» να κολυμπά δίπλα του αλλά αυτό που τον φόβιζε περισσότερο είναι μήπως έρθει αντιμέτωπος με καρχαρία.

Οι συνεργάτες του συνειδητοποίησαν την απουσία του αρκετές ώρες μετά και ειδοποίησαν της ακτοφυλακή.

Άμεσα άρχισε επιχείρηση διάσωσης με τη συμμετοχή μελών της ακτοφυλακής αλλά και άλλων αλιευτικών που «χτένιζαν» συνολικά 780 τετραγωνικά μίλια. Τελικά τον εντόπισε ελικόπτερο της ακτοφυλακής και τον ανέσυρε με ασφάλεια σχεδόν δώδεκα ώρες αργότερα.

Ο 45χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο λόγω υποθερμίας και αφυδάτωσης και την επόμενη ημέρα, σύμφωνα με το περιοδικό People, πήρε εξιτήριο.

«Είναι ακόμα ταλαιπωρημένος, έχει καεί πολύ από τον ήλιο και έχει βγάλει εξανθήματα εκεί όπου τρίβονταν με το δέρμα του οι γαλότσες«, δήλωσε ο πατέρας του. «Η ακτοφυλακή μας ειδοποιούσε κάθε δύο ώρες για την πρόοδο των ερευνών, δεν ξέρω πώς να τους ευχαριστήσω», κατέληξε. (e-radio)


Τρί Ιούλ 30, 2013 12:10 pm
Προφίλ
Learning a lot of stuff
Learning a lot of stuff
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Ιούλ 15, 2013 8:07 pm
Δημοσιεύσεις: 102
Ευχαριστησε: 0 φορα
Τον ειπαν ευχαριστω: 0 φορα
Εγώ επιβιωνω με 200€ τον μήνα (μερικές φορές με λιγότερα) πόσο πιο απίστευτη επιβίωση να αντεξω ο άνθρωπος ; :histerically:

Αυτές οι ιστορίες μας δείχνουν πως όταν υπάρχει θέληση τα πάντα μπορούμε να καταφέρουμε. Ενα ντοκυμαντέρ με τέτοιες ιστορίες έδειχνε και στο βαζελοκαναλο skai.

_________________
Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια.


Τρί Ιούλ 30, 2013 8:07 pm
Προφίλ
Survivalist
Survivalist
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μαρ 26, 2012 8:39 pm
Δημοσιεύσεις: 1690
Ευχαριστησε: 38 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 71 φορες
Χάθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ και έζησαν 40 χρόνια στο δάσος

Ένας 82χρονος στο Βιετνάμ και ο ηλικίας 41 ετών γιος του, τα ίχνη των οποίων είχαν χαθεί στη διάρκεια του πολέμου με τις ΗΠΑ, βρέθηκαν να ζουν σε δάσος της κεντρικής χώρας, δήλωσε αξιωματούχος στο Ανόι.

Ο πατέρας ήταν σε θέση να επικοινωνήσει σ' ένα βαθμό στη γλώσσα της μειονότητας Κορ, ωστόσο ο γιος του ήξερε μόνο λίγες λέξεις, δήλωσε η ίδια πηγή στην κοινότητα Τάι Τρα της επαρχίας Κουάνγκ Νγκάι.

Ο Χο Βαν Θαν εθεάθη για τελευταία φορά να τρέχει προς το δάσος με τον μικρό τότε γιο του και δυο ακόμα παιδιά, το 1973, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Νταν Τρι.

Πατέρας και γιος εντοπίστηκαν, όταν δύο κάτοικοι γειτονικού χωριού που διήνυσαν απόσταση 40 χιλιομέτρων μέσα σε δάσος για ξύλα, είδαν το δεντρόσπιτο των δυο ανδρών και ειδοποίησαν τις τοπικές αρχές.

Οι δυο άνδρες επιβίωσαν καλλιεργώντας λαχανικά του δάσους και κυνηγώντας ζώα. Δεν είχαν καμία επαφή με τον έξω κόσμο, αναφέρει η εφημερίδα.

Φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στα τοπικά ΜΜΕ δείχνουν το γιο με μακριά ατημέλητα μαλλιά να φοράει ένα ρούχο φτιαγμένο από φλοιό δέντρων.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ


Παρ Αύγ 09, 2013 8:46 pm
Προφίλ
Survivalist
Survivalist
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μαρ 26, 2012 8:39 pm
Δημοσιεύσεις: 1690
Ευχαριστησε: 38 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 71 φορες
Ανθρωποι που... αρνήθηκαν να πεθάνουν!

Αληθινές ιστορίες

Μπορεί να είχαν τύχη ή να γνώριζαν καλά το παιχνίδι της επιβίωσης σε δύσκολες συνθήκες. Ότι κι αν συνέβη πάντως οι 16 άνθρωποι που θα δείτε στη συνέχεια είχαν κότσια και τσαγανό και κατάφεραν ο καθένας με τον δικό του τρόπο ναξεγελάσουν το θάνατο. Γιατί έφτασαν ένα βήμα πριν το τέλος και όμωςη ζωή συνέχισε να τους χαμογελά…

1. Hiroo Onoda, 1974. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έμεινε 30 χρόνια κρυμμένος στις ζούγκλες των Φιλιππίνων μέχρι που εμφανίστηκε στον κόσμο ζωντανός και μια χαρά στην υγεία του.


2. Poon Lim, 1942. Έμεινε με σχεδία στο νότιο Ατλαντικό για 133 ημέρες.


3. Steven Callahan, 1982. Έμεινε στον Ατλαντικό με 8 ποτήρια νερό και 3 κιλά φαγητό για 76 ημέρες, ενώ διέσχισε πάνω από 1.800 μίλια, μέχρι που διασώθηκε στις Μπαχάμες.


4. Aaron Ralston, 2003. Κατεβαίνοντας το John Canyon στη Γιούτα, ο νεαρός ορειβάτης είχε την ατυχία να πιαστεί το χέρι του σε παγίδα. Μετά από 5 ημέρες αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει το χέρι του με μαχαίρι προκειμένου να σωθεί.


5. Η πτήση Uruguayan Air Force Flight 571 συνετρίβη το 1972 στις Άνδεις. Οι 45 επιβάτες έμειναν 72 μέρες στα βουνά και αναγκάστηκαν να επιδοθούν στον κανιβαλισμό. 15 επέζησαν.


6. Douglas Mawson, 1912. Κατά τη διάρκεια εξερεύνησης της Ανταρκτικής έχασε τους συντρόφους του και περιπλανήθηκε 30 μέρες καλύπτοντας 100 μίλια μέχρι να βρεθεί από ομάδα διάσωσης.


7. Slavomir Rawicz, 1940. Απέδρασε από τα γκούλαγκ της Σιβηρίας και περπάτησε πάνω από 4.000 μίλια σε όλη την παγωμένη τούνδρα, στην έρημο Γκόμπι, μέσω του Θιβέτ και πάνω από βουνά των Ιμαλαΐων μέχρι τη Βρετανική Ινδία


8. Shin Dong-Hyuk, 2005. Δραπέτευσε από ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Βόρεια Κορέα, περνώντας από ηλεκτρικό φράχτη μαζί με έναν συγκρατούμενό του, ο οποίος σκοτώθηκε.


9. Hugh Glass, 1823. Δέχτηκε επίθεση αρκούδας και για έξι μήνες περιπλανήθηκε στα βουνά μέχρι να διασωθεί.


10. Joe Simpson, 1985. Προσπαθώντας να ανέβει στη Siula Grande έσπασε το πόδι του και σύρθηκε 5 μίλια για τρεις μέρες καταφέρνοντας να επιβιώσει.


11. Juliane Koepche, 1971. Επιβίωσε από τη συντριβή της πτήσης Lansa 508 και έμεινε αρκετές ημέρες μέσα στο περουβιανό τροπικό δάσος πριν διασωθεί.


12. Yossi Ghinsber, 1981. Κατά το οργανωμένο ταξίδι του στον Αμαζόνιο έχασε τους συνταξιδιώτες του και περιπλανήθηκε περίπου 3 εβδομάδες μόνος του πριν βρεθεί.


13. Beck Weathers, 1996. Σε αποστολή στο Everest 8 φίλοι του πεθαίνουν και ο ίδιος περνά 18 ώρες σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν πριν διασωθεί. Υπέστη σοβαρά κρυοπαγήματα, ρήξη του κερατοειδούς και υποθερμία. Υποβλήθηκε σε δέκα χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ ακρωτηριάστηκε ολόκληρο το δεξί και τμήμα του αριστερού του χεριού.


14. Leonid Rogozov, 1960. Στο Σταθμό της Ανταρκτικής αναγκάστηκε να χειρουργήσει τον εαυτό του όταν υπέστη ρήξη σκωληκοειδίτιδας.

http://periergaa.blogspot.com/2013/05/b ... t_489.html


Παρ Σεπ 06, 2013 4:27 pm
Προφίλ
New around here
New around here
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Κυρ Ιαν 20, 2013 10:27 pm
Δημοσιεύσεις: 16
Ευχαριστησε: 4 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 0 φορα
Επιβίωσε για 4 μήνες στα βουνά των Άνδεων τρώγοντας ποντίκια (vid)

Γίνε ένας από τους χιλιάδες αναγνώστες του pentapostagma.gr: Κάνε ΤΩΡΑ εγγραφή εντελώς ΔΩΡΕΑΝ!


Ένας 58χρονος άνδρας από την Ουρουγουάη, ο οποίος είχε εξαφανιστεί προ τεσσάρων μηνών στα απομακρυσμένα βουνά των Άνδεων, βρέθηκε ζωντανός, αφού πέρασε ένα σκληρό χειμώνα τρώγοντας ποντίκια και σταφίδες για να επιβιώσει.
Τα ίχνη του Ραούλ Φερνάντο Γκόμεζ είχαν χαθεί από τον Μάιο. Ο άνδρας προσπαθούσε να διασχίσει τα βουνά από τη Χιλή στην Αργεντινή με τα πόδια, αφού η μοτοσικλέτα του έπαθε σοβαρή βλάβη και δεν μπορούσε να συνεχίσει με αυτή.
Αργεντινοί αξιωματούχοι την βορειοδυτική επαρχία Σαν Χουάν εντόπισαν τον Γκόμεζ σε ένα καταφύγιο σε υψόμετρο 2.840 μέτρων, οι οποίοι έφτασαν εκεί προκειμένου να κάνουν καταμέτρηση του ύψους του χιονιού.
"Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για θαύμα. Ακόμα δεν μπορούμε να το πιστέψουμε", δήλωσε σε τοπική εφημερίδα ο κυβερνήτης του Σαν Χουάν, Χοσέ Λουίς Γκιόζα. "Του δώσαμε την ευκαιρία να μιλήσει στη γυναίκα του, τη μητέρα και την κόρη του. Και έπειτα τον ρώτησα:Πιστεύεις; Και εκείνος μου απάντησε, δεν πίστευα αλλά τώρα πιστεύω".
Η ζάχαρη, οι σταφίδες, οι ποντικοί και κάποιες προμήθειες που είχε βρει στο καταφύγιο κράτησαν ζωντανό τον Γκόμεζ. Όταν διεσώθη, ο 58χρονος είχε χάσει τουλάχιστον 20 κιλά και ήταν ιδιαίτερα αφυδατωμένος. Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης έχει διακομιστεί σε νοσοκομείο όπου λαμβάνει ιατρική φροντίδα.
Ένας από τους γιατρούς που εξέτασε τον Γκόμεζ εξεπλάγη από την ανθεκτικότητα του άνδρα, αναφέρει η εφημερίδα Ελ Παίς. "Είναι ένας ασθενής με υψηλή αρτηριακή πίεση, ιστορικό καπνίσματος και σημάδια υποσιτισμού", αναφέρει η εφημερίδα επικαλούμενη δηλώσεις του γιατρού. "Ωστόσο, σε λίγες ημέρες θα είναι μια χαρά και θα μπορέσει να πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο", είπε.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/09/4-v ... z2eSctFOyF


Τρί Σεπ 10, 2013 6:27 am
Προφίλ
Survivalist
Survivalist
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μαρ 26, 2012 8:39 pm
Δημοσιεύσεις: 1690
Ευχαριστησε: 38 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 71 φορες
Ένας "Μόγλης" στη ζούγκλα της Σιβηρίας!
14/09/13 - 22:32
6

Στην παγωνιά της Σιβηρίας και μέσα στα χιονισμένα δάση και στη ζούγκλα, ανακάλυψαν οι Αρχές πριν μερικές μέρες ένα 16χρονο αγόρι, το οποίο εδώ και 16 χρόνια ζούσε με τους γονείς του απομονωμένο από κάθε πολιτισμό. Τον βρήκε μια γυναίκα κοντά στην περιοχή Belokurikha, ένα γνωστό θέρετρο της περιοχής Altai. Το ίδιο το παιδί, με περίεργη ομολογουμένως ομιλία, είπε πως γεννήθηκε το 1993 και πως ζούσε στην ζούγκλα από το 1997, όταν οι γονείς του αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τον σύγχρονο κόσμο και να απομονωθούν.

Μαζεύοντας ξύλα και ζώντας σε πρωτόγονη κατάσταση, ο νεαρός περιέγραψε με λίγα λόγια τη δύσκολη ζωή του, λέγοντας πως έχει συνηθίσει να ζει μόνος, μέσα στο δάσος. «Ζω καλά, ευχαριστώ… Ζούμε καλά. Εκεί είναι η ζωή μου και η καθημερινότητά μου. Και είναι μια καλή ζωή», είπε, πριν οι Αρχές τον αφήσουν να γυρίσει στους γονείς του και την καλύβα του για να συνεχίσει να μαζέυει ξύλα για το χειμώνα.

Ο «Μόγλης» της Σιβηρίας, όπως αναφέρεται από την «Telegraph» έμαθε να επιβιώνει σε δύσκολες συνθήκες αν και ο ίδιος θεωρεί εύκολη τη ζωή του, και μάλλον με τίποτα δεν θα μπορούσε να ζήσει πλέον στον σύγχρονο κόσμο, με όλες τις ανέσεις και τις ευκολίες…

Πηγή http://perierga.gr/


Δευτ Σεπ 16, 2013 3:42 pm
Προφίλ
Prepper
Prepper
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Μαρ 04, 2015 2:30 pm
Δημοσιεύσεις: 799
Ευχαριστησε: 13 φορες
Τον ειπαν ευχαριστω: 70 φορες
Στην Αλαμπάμα
Απίστευτο: 25χρονη επιβίωσε για τρεις εβδομάδες ολομόναχη σε αχανές δάσος

Ήταν ξυπόλητη και έτρωγε μόνο μούρα και άγρια μανιτάρια - Βρέθηκε αποστεωμένη και καλυμμένη με γρατσουνιές
Μια απίστευτη ιστορία κάνει σήμερα τον γύρο του διαδικτύου, με πρωταγωνίστρια μια 25χρονη κοπέλα η οποία είχε εξαφανιστεί πριν τρεις εβδομάδες σε δασική έκταση της Αλαμπάμα και βρέθηκε το περασμένο Σάββατο, αποστεωμένη, ταλαιπωρημένη αλλά ζωντανή χάρη στο δυνατό ένστικτο της επιβίωσης και την επινοητικότητά της.
Η 25χρονη Lisa Theris είχε εξαφανιστεί πριν από τρεις εβδομάδες στην δασική περιοχή Μίντλαντ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει στα χέρια τους οι Αρχές, η νεαρή κοπέλα είχε μεταβεί με δύο φίλους της (οι οποίοι έχουν βεβαρημένο ποινικό μητρώο) σε μια καλύβα στο δάσος. Όταν όμως η νεαρή συνειδητοποίησε ότι βρίσκονταν εκεί παράνομα, και ότι η καλύβα δεν ανήκε σε κανέναν τους αλλά την είχαν διαρρήξει, αποχώρησε προκειμένου να αποφύγει τους νομικούς μπελάδες που θα είχε αν τους έπιαναν.
Αυτό ωστόσο που δεν γνώριζε ήταν ότι η αποχώρησή της θα την οδηγούσε σε μια φρικτή περιπέτεια τριών εβδομάδων, κατά την οποία θα έδινε αγώνα επιβίωσης ενάντια στα στοιχεία της φύσης ολομόναχη σε ένα πελώριο δάσος, έναν αγώνα που θα την έφερνε στο χείλος του θανάτου.
Όπως είπε στις Αρχές μετά τον εντοπισμό και τη σωτηρία της, η νεαρή Αμερικανίδα επιβίωσε στο δάσος χωρίς παπούτσια και χωρίς στέγη, τρώγοντας μούρα και άγρια μανιτάρια. Όταν έφυγε από την καλύβα ήταν ξυπόλητη και, πάνω στη βιασύνη και τον εκνευρισμό της άφησε πίσω την τσάντα και το κινητό της. Η ίδια φαίνεται ότι πίστευε ότι θα μπορούσε με ευκολία να βρει τον δρόμο και να κάνει ότοστοπ μέχρι την κοντινότερη πόλη, ωστόσο φαίνεται πως πήρε λάθος κατεύθυνση μέσα στο σκοτάδι και χάθηκε βαθιά στο δάσος.
Μη γνωρίζοντας την περιοχή, συνέχισε να κατευθύνεται όλο και πιο βαθιά στο αχανές δάσος, όπου ακόμα και έμπειροι πεζοπόροι έχουν χαθεί.
Η οδηγός που την βρήκε και κάλεσε τις Αρχές (όταν επιτέλους μετά από εβδομάδες περιπλάνησης κατάφερε να βγει στον δρόμο) αντίκρισε μια εφιαλτική εικόνα: η κοπέλα ήταν αποστεωμένη, ξυπόλητη, με το σώμα της καλυμμένο από πάνω μέχρι κάτω με γρατζουνιές και τσιμπήματα εντόμων.
Πάντως, μετά από νοσηλεία τριών ημερών στο νοσοκομείο, η κοπέλα τα πηγαίνει ήδη πολύ καλύτερα και η υγεία της βελτιώνεται με κάθε ώρα που περνά. Εξάλλου, έχει αποδείξει ήδη ότι είναι αγωνίστρια.

http://www.protothema.gr/world/article/ ... nes-dasos/


Τετ Αύγ 16, 2017 7:03 am
Προφίλ
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Απαντήστε στο θέμα   [ 11 Δημοσιεύσεις ] 


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Μετάβαση σε:  
cron
POWERED_BY

All copyrights reserved for Fugazigr.com. (2012)

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com